Mieszkając na Gibraltarze albo w La Linea, człowiek po chwili się przyzwyczaja, że czasem nawet kilka razy dziennie musi przekraczać granicę. W samochodzie bywa to męczącym przeżyciem, bo najczęściej stoi się w długim korku – pełnym cwaniaczków, którzy próbują się wcisnąć do kolejki i pełnym niby spokojnych ludzi, którzy wybuchają trąbieniem, gdy próbuje im się wcisnąć wspomniany wcześniej, cwaniaczek. Śmiesznie to wygląda – spokój, świeci słońce, palmy, chmury, zrelaksowane towarzystwo, do czasu aż ktoś zatrąbi… wystarczy jedna osoba i nagle zaczynają wszyscy!

Rowerzyści mają chyba najgorzej, bo muszą stać w kolejce razem z motorami, a kierowcy motorów nie wyłączają silników… Chyba powinno im się podawać po tym wszystkim tlen. (I najlepiej mandaty kierowcom…/ przyp. aut.)

Najfajniej jest pieszo. Nigdy nie ma kolejki, a matka z wózkiem, w którym siedzi uśmiechające się do wszystkich blond dziecko, mogłaby przewozić nie-wiadomo-co, a i tak pewnie przeszłaby szybko i bez problemów.

Po minach osób kontrolujących paszporty pięknie widać jakie są akurat stosunki między krajami: gdy jest akcja ‚utruć ludzi’ – sprawdzają dokumenty i natychmiast zaczyna budować się długa kolejka, gdy ‚jest luz’ – jakby Cię ignorują, tzn. w momencie gdy pokazujesz dokument, ostentacyjnie patrzą w bok, w górę, gdzieś, byle nie na Ciebie.

Gdy już tu mieszkasz trochę dłużej i, chcąc nie chcąc, znasz zasady, możesz się też trochę polansować – bo doskonale wiesz, ze w dużej budce po hiszpańskiej stronie granicy nie pokazuje się dokumentów i tylko ‚wycieczki’ pokazują, bo nie wiedzą. Wszyscy podnoszą dokumenty do góry, a Ty masz już dawno schowane i pewny krok.

Jesteś Locales.